Wat maakt een huis nou een echt thuis? In deze serie bezoeken we huizen met karakter, eigenheid en een eigen verhaal. Huizen die passen bij wie er wonen. Een reminder dat je huis niet perfect hoeft te zijn voor iedereen, als het maar klopt voor jou. Dit is deel 2: Thuis bij Lucienne (& Doortje).
Lucienne woont al haar hele leven in Velsen-Noord. Dertien jaar geleden verhuisde ze met haar man van een sociale huurwoning, een paar straten verderop, naar hun huidige gezellige koophuis. Een vooruitgang, maar zo voelde het niet meteen.
Het oude huis, daar groeiden haar twee zonen op. "Dat was helemaal mijn huissie." Ondanks dat ze alles meenam, dezelfde meubels, spullen, sfeer, voelde het lang niet goed. "Ik had echt heimwee. Tweeënhalf jaar." Ze viel 10 kilo af van het gemis. Langzaam vond ze haar plek weer. Nu klopt het. "Ik ga hier niet meer weg."
Overal waar we kijken zijn teckels. Op kastjes, in vitrines, aan de muur, op de bank en in bed. Natuurlijk slaapt ze ook in een teckel nachthemd van SNURK. Teckels groot, klein, oud en nieuw. Die verzameling begon al in haar kindertijd. "Mijn man en ik hadden eerst een teckel en toen pas een kind. Dus dat was eigenlijk ons eerste kind." Inmiddels is Doortje teckel nummer vijf. Een lieverdje, zegt ze zelf.
De liefde voor teckels zit in de familie. Haar moeder spaart ze, haar zus ook. "Ik sla er wel een beetje in door," lacht ze. "Maar mijn man vindt het niet erg." De verzameling groeit nog altijd en vormt het hart van het huis.
Daarnaast zijn er nog veel meer spullen met een verhaal. Meubels die er al meer dan 25 jaar staan. Een schilderij van haar opa en oma hangt in de woonkamer, vroeger hing het boven het logeerbed wanneer zij als kind bij hen ging logeren. En een oude vogelkooi, gekregen van een vrouw voor wie ze 26 jaar zorgde. "Die heeft ze me al bij leven gegeven," vertelt ze, zichtbaar geraakt. Sommige spullen zijn meer dan spullen.
Lucienne werkte onder andere als schoonmaakster op een school, maar was vooral veel thuis. Dat thuisgevoel is voor haar alles. Op vakantie gaan hoeft niet zo. Haar moeder woont vlakbij, haar wereld is hier.
Voor Lucienne is het duidelijk, thuis is de teckelcollectie en haar oude spullen van opa en oma. Er ontbrak nog wel iets in haar verzameling: een teckel dekbedovertrek. Gelukkig hadden wij die meegenomen voor haar.
We gingen weg met een glimlach en een hoofd vol verhalen. Dank je Lucienne!
